Ergens in de zomer van 1945, na de val van Berlijn, bezocht een soldaat van het Britse ‘Green Howards’ regiment de bunker van Hitler. Tja, en wat doet een goed soldaat bij een dergelijke gelegenheid? Die zorgt ervoor dat ie een mooi souvenir overhoudt aan zo’n memorabel bezoek. Helaas waren velen hem al voor geweest; nergens een fraaie Luger, IJzeren Kruis of ss-dolk te bekennen, en als gevolg moest hij zich tevreden stellen met een stukje van Hitler’s tapijt.
Dat stukje tapijt heeft sindsdien vele jaren liggen verstoffen in het archief van het Regimentsmuseum van de Green Howards en kwam toevallig boven water tijdens een recente herinrichting. Het blijkt een behoorlijk kleurrijk tappijt te zijn. “We were surprised at how domestic the carpet’s pattern is – certainly a contrast to the images we have of the bunker.”, aldus de directrice van het museum. Wat echter vooral opvalt is dat er nergens bijtsporen zijn te ontwaren. Bijtsporen vraagt u zich af. Jawel, bijtsporen! Lees de volgende verhelderende dagboeknotitie van de Amerikaanse correspondent William L. Shirer uit september 1938 maar eens na: "Hitler was in highly nervous state. On the morning of the twenty-second I was having breakfast on the terrace of the Hotel Dressen, where the talks were to take place, when Hitler strode past on his way down to the riverbank to inspect his yacht. He seemed to have a peculiar tic. Every few steps he cocked his right shoulder nervously, his left leg snapping up as he did so. He had ugly, black patches under his eyes. He seemed to be, as I noted in my diary that evening, on the edge of a nervous breakdown. "Teppichfresser!" muttered my German companion, an editor who secretly despised the Nazis. And he explained that Hitler had been in such a maniacal mood over the Czechs the last few days that on more than one occasion he had lost control of himself completely, hurling himself to the floor and chewing the edge of the carpet. Hence the term "carpet eater." The evening before, while talking with some of the party leaders at the Dreesen, I had heard the expression applied to the Fuehrer — in whispers, of course."
Waren de gebeurtenissen van 1938 al aanleiding voor Hitler om zich te vergrijpen aan het tapijt dan vraag je je natuurlijk af hoeveel rollen kamerbreed er tijdens de laatste dagen 
van het Derde Rijk doorheen zijn gegaan. Het feit dat iemand het toch nog voor elkaar heeft gekregen om een zo goed als ongeschonden stukje tapijt uit de bunker te bemachtigen is dus wel erg bijzonder. Overigens is hierbij nog aan te tekenen dat Hitler naast Teppichfresser, ook een vegetariër was en dat het gekozen plantenmotief van zijn tapijt wellicht niet toevallig is. Tot zo ver de berichtgeving uit de wondere wereld van Hitler-memorabilia.
