Naar het schijnt heeft Benito Mussolini tussen 1935 en 1939 een dagboek bijgehouden. Een van de partizanen die betrokken was bij de executie van Il Duce in 1945 zou de 5 delen achterover hebben gedrukt en op dit moment liggen ze in een kluis bij een notaris. Sensationeel, wat een vondst! Mussolini’s ontboezemingen zouden wel eens op opzienbarende wijze een nieuw licht kunnen doen schijnen op de geschiedenis. Hoewel… wat was dat akkefietje ook al weer in 1983 toen de dagboeken van Hitler op miraculeuze wijze terug gevonden werden? Inderdaad, dat waren vervalsingen. Een paar zeer gerenommeerde historici, die aannamen dat de dagboeken echt waren, werden uiteindelijk ernstig in hun hemd gezet. Overigens is het niet de eerste keer dat de dagboeken van Mussolini opduiken. In 1957 kwamen er niet minder dan 30 kloeke delen boven water die uiteindelijk vol gepend bleken te zijn door ene signora Amalia Panvini, met de hulp van haar 84-jaar oude moeder. “ Lots of [Mussolini diaries] have surfaced in the past 20 years and none has been found to be genuine.”, aldus historicus professor Valerio Castronovo. De kleindochter van Il Duce, Alessandra Mussolini, twijfelt echter niet aan de echtheid en is mening dat uit de dagboeken duidelijk blijkt dat opa er echt alles aan heeft gedaan om oorlog te voorkomen. In dat geval is het jammer die bewuste dagboeken niet verder gaan dan 1939; het zou erg leerzaam zijn om te vernemen waarom Mussolini zich gedwongen zag om op 10 juni 1940 Engeland en Frankrijk de oorlog te verklaren.
Lief Dagboek
1948: de etnische zuivering van Palestina
In het huidige conflict heeft vrijwel elke historische studie over Palestina/Israel impact op de hedendaagse politiek. En dat geldt zeker voor het laatste boek van de Israëlische historicus Ilan Pappe. “The ethnic cleansing of Palestine.” beschrijft hoe elf vooraanstaande Israëliërs, onder voorzitterschap van de latere premier David Ben Goerion besloten om zoveel mogelijk Palestijnen te verdrijven. Met als bekend resultaat het Palestijnse vluchtelingenprobleem en alles wat daar weer mee samenhangt. Ondertussen roept Pappe al enige tijd op tot een academische boycott van Israel. Nou, die durft. In een interview, enkele jaren geleden, noemde hij zich zelf al “de meest gehate Israëli in Israël”, en dat schijnt ook wel te kloppen. Zou hij daarom, volgens de geruchten, naar Groot Brittannië verhuizen? (misschen dat hij zich aldaar kan gaan verdiepen in de Noord-Ierse kwestie) Hij heeft in ieder geval de moeite genomen om ons land eens aan te doen. Anja Meulenbelt schreef er een mooi verslagje over. Ter afsluiting nog even dit: Stel dat de historicus Pappe zijn werk goed heeft gedaan en zijn conclusies juist zijn. Hoe groot is dan de kans dat hij de gemiddelde Israëli hiervan kan overtuigen? Bedenk daarbij goed dat Pappe een paar heel belangrijke mythes om zeep helpt en een deel van het fundament waarop de staat Israël rust vernietigd. Nou…. ?